De bruiloft van een goede vriendin fotograferen is iets heel speciaals. Emmie en ik kennen elkaar al meer dan 10 jaar, maar tijdens haar bruiloft krijg ik een hele andere kant van haar te zien. De kant die ze bewaard voor haar man Tom.

Wat het extra speciaal maakt is dat Emmie ook mijn allereerste vriendin is die gaat trouwen. Deze dubbelrol, zowel fotograaf als vriendin, vind ik heel bijzonder om te vervullen. Op het moment dat ik voor de deur sta en aanbel met mijn rolkoffertje aan de hand, voel ik me nog helemaal fotograaf in functie. Vanaf het moment dat ze opendoet 100% vriendin. Dit moment heb ik compleet onderschat. Want daar staat ze dan, als prachtige bruid. Een klassieke schoonheid, volwassen en wel.

En die jurk. Emmie heeft een prachtige hals. Rank is het goede woord, tenger en sierlijk. Altijd al gevonden, maar nu heeft ze ook de perfecte jurk aan om dit mooie stukje Em te benadrukken. Ik moet nu al aan Marjolijn denken, onze trouwe gemeenschappelijke vriendin. Ik weet zeker dat zij dit later vandaag precies op dezelfde manier bekijkt, bewondert en dat ook zij het niet droog houdt. Een huwelijk blijkt een mooi moment om stil te staan bij wat je samen al hebt beleefd, ervaren. Niet alleen als man en vrouw, maar ook voor iedereen daaromheen.

De afgelopen 10 jaar flitsen aan me voorbij. Wij in de klas op de middelbare school in suffe kleding, wij tijdens onze etentjes met Marjolijn, wij op afstand toen ik in het buitenland woonde en we elkaar kaartjes stuurden, wij tijdens de eerste stappen in het volwassen leven, afstuderen en een serieuze baan. En dan nu als bruid. Tranen in mijn ogen, ook als ik er nu weer aan denk.

Emmie en Tom zijn zo ongeveer de belichaming van Hollandse nuchterheid en doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. Daarom vind ik het extra spannend wanneer ik ze in de aanloop naar de bruiloft vraag elkaar een brief te schrijven en die op de grote dag aan elkaar voor te lezen. Op een van de twee grote dagen moet ik zeggen: op dinsdag trouwen ze officieel voor het gemeentehuis, op zaterdag is het diner en feest. Omdat het ceremoniële gedeelte op de zaterdag ontbreekt, stel ik voor de brief dan aan elkaar voor te dragen. Om ook op deze dag extra stil te staan bij waar het om gaat. En dat doen ze. Van de nuchterheid blijft even weinig over. Een ode aan de liefde, die is er wel.

 

 

 

Dit liedje van Fismoll, Let’s Play Birds, geeft voor mij de sfeer van de dag heel goed weer. Vergeet dus niet ‘m op volle sterkte aan te zetten.

 

Leave A

Comment

januari 5, 2018
Michèle ,Wat prachtig weet niet wat te schrijven ben overdonderd ,mooi geschreven en dan die mooie foto's het is weer smullen . en je weet het ,je bent een KANJER !xxxxxxxxx
Beantwoorden
    januari 5, 2018
    Dankjewel lieve oma! Tot zondag!
    Beantwoorden
januari 5, 2018
in 1 woord PRACHTIG
Beantwoorden
    januari 5, 2018
    Dankjewel lieve opa!
    Beantwoorden
Mieke
januari 5, 2018
WAUW! Heeeel erg mooi Michèle!
Beantwoorden
    januari 5, 2018
    Dankjewel! Wat lief!
    Beantwoorden
Ellie Vorsteveld
januari 5, 2018
Michele, wat een ontroerend stukje heb je geschreven! En wat zijn de fotos prachtig! Mijn complimenten. Vakwerk!
Beantwoorden
    januari 6, 2018
    Ellie, wat lief! Heel veel dank!
    Beantwoorden
Marja Portengen
januari 5, 2018
Wat een prachtige foto's en wat een leuk stel!
Beantwoorden
    januari 6, 2018
    Heel veel dank! En inderdaad, dit is een heel fijn setje!
    Beantwoorden