Analoog fotograferen geeft mijn werk en vooral de liefde voor mijn vak een hele nieuwe impuls. Het bewuste van het proces, het wachten op het resultaat, het pielen, het back to basics. Ik vind het allemaal even fijn. Alsof het universum dit haarfijn aanvoelde en alles mooi met elkaar verbond opende Analoog Studio Arnhem haar deuren. Een plek waar ik terecht kan met al mijn vragen. Gerund door liefhebbers Bram van Oosten en Peter van Hal, die zich toelegt op collodion fotografie. Toen ik Peter belde om een afspraak te maken voor een portret vroeg hij me wat ik zoal aan vrij werk schiet. Nou, bar weinig. Ik besteed vrijwel al mijn tijd aan het fotograferen en schrijven voor opdrachtgevers of bruidsparen. Peter spoorde me aan om daarnaast vooral werk voor mijzelf en niemand anders te maken. En dat deed ik de afgelopen weken.

Wat was dat fijn en wat deed het me goed. Zonder verwachtingen (behalve die van mezelf dan), zonder druk of deadline en helemaal vanuit eigen idee en essentie. Samen met vriendin/fotograaf/kunstenaar Kiki en Laura en Jesse vertrokken we richting Radio Kootwijk. Een ontzettend toffe locatie middenin de natuur. Laura en Jesse staan model voor ons. Voor iedere shoot maak ik een playlist die past bij de sfeer waar ik naartoe wil. In dit geval: de vibe van Berlijn. Muziek helpt mij heel erg om in te tunen op het moment en in zekere zin daarmee ook op het eindresultaat wat ik voor ogen heb. En het geeft rust.

Een groot voordeel van analoog fotograferen vind ik dat je je eigen werk niet direct kan beoordelen. Je kan het niet meteen als geslaagd of mislukt bestempelen, waardoor je ego een stuk minder in de weg zit. Het maakt je in zekere zin minder zelfbewust en juist bewuster van hetgeen waar je mee bezig bent en waar het om gaat. En: door het beperkte aantal opnames op je rol denk je wel twee keer na voordat je iets schiet. Je denkt na over ieder beeld en het waarom ervan. Soms deed ik er wel 10 minuten over om een foto te maken. Kader, licht, uitdrukking, het moet precies zijn zoals ik het hebben wil. Anders is het zonde. Digitaal ben ik een stuk minder geduldig met mezelf.

Geduld is hier sowieso het sleutelwoord, want na de shoot kan het wachten pas echt beginnen. Voor het eerst stuurde ik mijn foto’s naar een professioneel fotolab in Spanje. Ik geloof dat ik mijn mail nog nooit zo vaak gerefresht heb als in deze periode. Het voelde een beetje als hoe ik als kind enorm uitkeek naar de komst van Sinterklaas. En ook nu komt het grote cadeau uit Spanje 😉 Ik ben heel blij met mijn cadeautje aan mezelf.

Voor de liefhebber, de foto’s hieronder zijn op expired film uit 2012 (Kodak 160NC & Portra400) gemaakt met een Pentax 67 (middenformaat, gehuurd bij ASA) en mijn goede oude Canon AE-1 (35mm). De foto’s zijn ontwikkeld door Carmencita Film Lab.

 

Leave A

Comment